Menu

Menu

Znakowanie produktów żywnościowych

Etykieta produktu pełni kluczową funkcję dla konsumenta. To najważniejszy nośnik informacji, dzięki któremu klient jest w stanie podjąć świadomą decyzję o zakupie. Podmiot, wprowadzając do obrotu środki spożywcze, musi zatem zadbać nie tylko o atrakcyjną oprawę graficzną, ale i zwrócić uwagę na informacje, jakie znajdą się na etykiecie.

Znakowanie produktów żywnościowych

Wymagania prawne

Każdy produkt, który zostaje wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej, musi zostać właściwie oznakowany. Wymogi prawne zawarto w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011. Rozporządzenie to z dnia 25 października 2011 roku dotyczy obowiązkowych informacji, jakie umieszczane muszą być na etykietach środków spożywczych nabywanych przez konsumentów.

Wymogi prawne mają na celu zapobiegać nieprawidłowym praktykom przedsiębiorców spożywczych oraz umożliwić klientom podjęcie świadomej decyzji zakupowej. Warto zwracać uwagę przede wszystkim na poprawną nazwę środka spożywczego i dokładnie weryfikować kolejność składników. Niedozwolone są chwyty marketingowe, które wprowadzają konsumenta w błąd. Przykładem nieprawidłowego działania może być umieszczanie flagi Włoch na pulpie pomidorowej czy opakowaniu pizzy, podczas gdy pomidory nie pochodzą z Włoch, a wszelkie procesy produkcyjne miały miejsce w Polsce.

Zasady znakowania żywności ulegają ciągłym zmianom, aby sprostać potrzebie dokonywania świadomych wyborów przez konsumentów.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji UE

Z dniem 1 kwietnia 2020 roku zaczęło obowiązywać rozporządzenie nr 2018/775 regulujące kwestię wskazywania kraju lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika środka spożywczego. Odnosząc się do wyżej wymienionego przykładu z pulpą pomidorową, producent – zgodnie z treścią wprowadzonego w życie rozporządzenia – ma obowiązek oznaczyć kraj pochodzenia podstawowego składnika (pomidory), w sytuacji gdy pochodzi on z innego państwa niż kraj pochodzenia produktu, a na opakowaniu pojawia się oznaczenie sugerujące pochodzenie (w prezentowanym przykładzie jest to flaga Włoch). Dzięki wprowadzeniu nowych przepisów w tym zakresie konsument może dokonać świadomego wyboru, wspierając w ten sposób konkretny rynek. Prawidłowe znakowanie żywności przysłuży się tym samym do zwiększenia świadomości na temat pochodzenia żywności i jej składników.

Co powinno znaleźć się na etykiecie produktu?

Wszelkie przepisy prawa unijnego jak i krajowego dotyczące wymogów dla etykietowania żywności, mają na celu ochronę zdrowia konsumentów, ułatwiając w pełni świadomy zakup dóbr spożywczych. To, co ostatecznie wyląduje w koszyku, a następnie na stole kupującego, to głównie zasługa informacji umieszczonych na etykiecie. Czego nie może tam zabraknąć?

Podmiot odpowiedzialny za informację na temat żywności powinien umieszczać informacje na opakowaniu w języku polskim. Żywność może być znakowana także w innych językach, lecz informacje po polsku muszą być dobrze widoczne, czytelne i niczym nieprzysłonięte. Zgodnie z rozporządzeniem nr 1169/2011 producent ma obowiązek umieścić na etykiecie nazwę żywności, wykaz składników, ilość netto żywności oraz datę minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia. Producent, importer lub dystrybutor zobligowany jest także podać informację o obecności składników mogących powodować reakcję alergiczną.

Na etykiecie większości środków spożywczych musi widnieć informacja o wartości odżywczej, w której zawierają się między innymi: wartość energetyczna, ilość tłuszczu, węglowodanów, cukrów, białka, soli oraz nasyconych kwasów tłuszczowych.

Partnerem artykułu jest FoodMedLaw – wyspecjalizowana praktyka prawna zajmująca się doradztwem w kwestii znakowania żywności.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.