Inhibitor korozji – kiedy stosować i jakie wybrać
Korozja jest procesem fizykochemicznym, który stanowi poważne zagrożenie dla powierzchniowej struktury materiału. Zjawisko to polega na niszczeniu jego zewnętrznej warstwy pod wpływem warunków środowiskowych. W takim ujęciu dotyczy ono nie tylko metali, które utleniają się na skutek kontaktu z powietrzem, ale również betonu, kamieni naturalnych, a nawet szkła i tworzyw sztucznych. Sposobem na spowolnienie procesu są preparaty antykorozyjne, do których zaliczają się też inhibitory korozji. Są one wykorzystywane między innymi do ochrony systemów wodociągowych.
Jak działają inhibitory korozji?
Jednym z najpopularniejszych miejsc stosowania preparatów antykorozyjnych są instalacje przeznaczone do transportu wody, także w systemach centralnego ogrzewania. Pod wpływem kontaktu z medium oraz zawartymi w nim pierwiastkami mineralnymi wnętrze rur często jest narażone na degradację. Renowacja instalacji wodnej jest kosztowna, dlatego, aby jej uniknąć stosuje się inhibitory korozji do wody. W ogólnym rozumieniu inhibitor rdzy jest preparatem chemicznym, który – dzięki składowi i działaniu – powstrzymuje zjawisko zmian struktury materiału. Jednym z czynników, który decyduje o wyborze preparatu jest środowisko, w którym zachodzi korozja. Rodzaje inhibitorów wynikają z przyczyn jej powstawania oraz z metod, jakie są konieczne do zatrzymania procesu i ochrony wnętrza rurociągu. Odmienna jest też zasada działania tych preparatów. Inhibitor korozji do instalacji C.O. lub wodnej może między innymi:
zmieniać wartość pH medium (obniżać lub podwyższać), wiązać wolne gazy rozpuszczone w wodzie, np. neutralizować tlen resztkowy, który powoduje korozję tlenową, tworzyć warstwę ochronną na metalicznych powierzchniach. Inhibitory korozji do wody dzielą się na kilka typów: anodowe, katodowe i adsorpcyjne.
Inhibitory anodowe
Inhibitory anodowe są preparatami chemicznymi, które mają zdolność do zmiany potencjału jonów i przesunięcia go w kierunku dodatnim. Do tego celu wykorzystuje się substancje o właściwościach utleniających, zwane pasywatorami. W pierwszym przypadku, pod wpływem inhibitora, aniony w medium wędrują w kierunku ścianek rurociągu pokrywając metal warstwą tlenku. Powstaje on w wyniku reakcji powierzchniowej warstwy metalu z tlenem rozpuszczonym w wodzie. Utworzona warstewka tlenku chroni głębszą strukturę materiału przed degradacją. Zjawisko pasywacji wymaga środowiska o odpowiedniej wartości PH. Np. azotany pełnią rolę inhibitorów w roztworach o pH wyższym niż 5 i stężeniu 10-2mol/dm3.
Inhibitory katodowe
Katodowy inhibitor korozji stali wykazuje działanie odwrotne do jego anodowego odpowiednika. Efektem działania środka jest przesunięcie mieszanego potencjału korozyjnego w kierunku ujemnym. Osiąga się go np. poprzez zmniejszenie powierzchni katody lub absorpcję tlenu przez składniki preparatu. Wśród inhibitorów katodowych wyróżnia się osłaniające inhibitory rdzy oraz absorbenty tlenu. Pierwsze z nich to zazwyczaj związki nieorganiczne, które tworzą na katodzie nierozpuszczalne osady. Przykładem drugich jest związek Na2SO3.
Adsorpcyjne inhibitory korozji
Inhibitory adsorpcyjne są też nazywane kryjącymi. Termin ten wynika ze sposobu działania preparatów, których zadaniem jest stworzenie warstwy ochronnej na powierzchni metalu. W przeciwieństwie do inhibitorów anodowych, które utleniają metal pokrywając go warstwą tlenku w przypadku środków adsorpcyjnych nie zachodzi żadna reakcja z materiałem chronionym przed korozją. Zasada ich działania sprowadza się do stworzenia mocno przywierającej warstwy ochronnej, która zabezpiecza stal lub inny metal przed szkodliwym działaniem środowiska. Typowy adsorpcyjny inhibitor rdzy powstaje na bazie krzemianów, a do skutecznego działania wymaga obecności tlenu. Preparaty z tej grupy są bardzo skuteczne, ale pełną ochronę zapewniają dopiero po dwóch tygodniach od zastosowania.
Poznaj ofertę inhibitorów korozji BP Serchem
Kondycjonowanie wody jest konieczne
Kondycjonowanie wody, czyli dostosowywanie jej parametrów fizykochemicznych do konkretnych potrzeb jest procesem niezbędnym zarówno do ochrony instalacji, jak i do zapewnienia zdrowego i bezpiecznego medium. Nadmiar wapnia, żelaza czy innych pierwiastków może powodować przyspieszenie procesów korozji rurociągów lub też ich zarastanie kamieniem. Zbyt twarda lub zbyt miękka woda nie sprzyja też czynnościom gospodarczym oraz źle oddziałuje na skórę człowieka. Dlatego nie nadaje się do prania, zmywania, picia, kąpieli w basenie czy codziennej higieny. Kiedy stosować inhibitory korozji do wody? W ocenie stanu wody pomagają rozmaite testy i pomiary.
Kiedy jej skład jest niekorzystny dla zdrowia, instalacji czy prawidłowości przebiegu procesu technologicznego, warto dodać do niej odpowiedni preparat antykorozyjny lub zmieniający twardość czy pH. Kondycjonowanie wody za pomocą preparatów takich jak inhibitory korozji stali, znacznie przedłuża żywotność instalacji wodnych, chłodniczych i C.O. oraz ogranicza ich awaryjność. Zastosowanie odpowiedniego preparatu zapobiega też osadzaniu się kamienia kotłowego i eliminuje związki organiczne. Dostępne na rynku inhibitory stanowią szeroką grupę preparatów o konkretnym przeznaczeniu. Są środki dedykowane instalacjom, które transportują medium pod określonym ciśnieniem, o danym zakresie twardości, wartości pH, preparaty przeznaczone do wody pitnej, chłodniczej, do systemów parowych, pochłaniacze tlenu i wiele innych. Wybór właściwego produktu wymaga dobrej oceny środowiska i parametrów medium, a często również wsparcia profesjonalistów.
Dodaj komentarz