Menu
  • Menu

    Materiały izolacyjne — rodzaje, właściwości i zastosowanie

    Materiały izolacyjneWłaściwa izolacja termiczna to bardzo ważna kwestia w budownictwie. Równie ważny jest także dobór odpowiedniego materiału. Poniżej przedstawimy różne rodzaje materiałów do ocieplania budynków dostępnych na rynku.

    Styropian

    To popularna nazwa polistyrenu ekspandowanego. Wykazuje dobre właściwości termoizolacyjne, gorzej jednak tłumi dźwięki. Dzięki swojej niewielkiej nasiąkliwości jest stosunkowo odporny na wilgoć i szybko wysycha. Jego minusem jest stosunkowo niska odporność na ogień, promieniowanie UV i niektóre chemikalia. Znajduje zastosowanie w ociepleniach ścian murowanych, fundamentów, stropów, dachów płaskich i tarasów. Styropian wykorzystywany jest w następujących produktach:

    • Płyty tradycyjne — standardowe płyty o gładkich krawędziach, nierzadko też o powierzchni zwiększającej przyczepność tynku lub kleju.
    • Płyty elastyczne — używane do wygłuszania dźwięków uderzeniowych w stropach (np. po upadku na podłogę czegoś ciężkiego). Nie nadają się jednak do tłumienia dźwięków powietrznych jak rozmowy czy głośna muzyka.
    • Płyty sprężyste — posiadają specjalne, fabrycznie wykonane nacięcia, dzięki czemu nadają się do ocieplania drewnianych konstrukcji.
    • Czarne płyty — materiały o podwyższonej szczelności cieplnej dzięki domieszce grafitu. Mają niewielką gęstość i stosuje się je do ocieplania zewnętrznych ścian.
    • Płyty wodoodporne — materiały o zwiększonej spoistości, dzięki czemu wykazują jeszcze mniejszą nasiąkliwość rzędu 1-2% nawet przy długotrwałym kontakcie z wodą.
    • Płyty perforowane — posiadają specjalne kanaliki umożliwiające odprowadzanie pary wodnej. Dzięki temu świetnie nadają się do ocieplania murowanych ścian.
    • Płyty ryflowane — posiadają równoległe rowkowate nacięcia umożliwiające odprowadzenie wody (powstałej m.in. podczas skraplania pary wodnej), dzięki czemu dodatkowo zabezpieczają przed zawilgoceniem i umożliwiają wentylację zabezpieczonej nimi powierzchni. Najczęściej stosuje się je do ocieplania tarasów, ścian piwnic oraz dachów odwróconych. Dostępne są także w wersji z wyścieleniem rowków agrowłókniną chroniącą je przed zatkaniem gruntem.
    • Płyty laminowane — posiadają dodatkową warstwę folii aluminiowej lub maty refleksyjnej, która umożliwia zastosowanie ich do izolacji pod elektryczne ogrzewanie podłogowe.
    • Płyty zespolone z papą — wykorzystywane głównie do ocieplania dachów płaskich, rzadziej używa się ich do ścian fundamentowych.
    • Maty ze styropianu i papy — ich zrolowana postać znacznie ułatwia ocieplanie płaskich dachów.
    • Płyty zespolone z papą gipsowo-włóknową/gipsowo-kartonową — wykorzystywane do ocieplania ścian i skosów poddaszy.
    • Granulat — styropian w luźnej postaci, stosowany głównie do stropodachów i nieużytkowych poddaszy. Ze względu na niższą izolacyjność od formy płytowej, musi być układany w grubszych warstwach.

    Wełna mineralna

    Produkty z wełny mineralnej odznaczają się dobrymi właściwościami akustycznymi i szczelnością cieplną. Wykazują odporność na ogień, ale także przepuszczają wodę i mogą nasiąkać. Wykorzystuje się je w głównej mierze do ocieplania dachów płaskich, stropów, ścian i poddaszy. Świetnie nadają się także do wygłuszania stropów między piętrami, ścian działowych oraz sufitów podwieszanych. Z wełny mineralnej wytwarza się następujące materiały:

    • Płyty tradycyjne — produkowane w różnych grubościach i rozmiarach. Nasącza się je fabrycznie impregnatem, aby zmniejszyć nasiąkliwość. Zasadniczo występują w trzech odmianach:

    sprężyste (miękkie lub średnio twarde) — mogą występować także w formie rolowanej. Używa się ich do ociepleń wentylowanych stropodachów, poddaszy, ścian szkieletowych i murowanych, a także do wypełnień ścian działowych oraz wygłuszania sufitów podwieszanych i drewnianych stropów.

    twarde — odznaczają się nieco mniejszym uszczelnieniem cieplnym, ale są mniej nasiąkliwe niż miękkie płyty. Stosuje się je do wyciszania stropów oraz ociepleń ścian, tarasów i balkonów, a nawet podłóg na gruncie i płyt fundamentowych.

    dwuwarstwowe — łączą w sobie cechy obu powyższych form i służą głównie do ocieplania dachów płaskich.

    • Płyty z folią aluminiową — dodatkowa warstwa pełni w nich rolę paroizolacji. Wykorzystuje się je m.in. do ocieplania poddaszy użytkowych. Warstwa folii może być w nich zastąpiona powlekanym polietylenem papierem. Odmiana wysokotemperaturowa służy do termicznego uszczelniania kominków z żeliwnymi wkładami.
    • Płyty lamelowe — od tradycyjnych odróżnia je prostopadłe do powierzchni płyty ułożenie włókien. Zmniejsza to nieco szczelność termiczną takich płyt, ale dodaje im elastyczności i wytrzymałości, dzięki czemu nadają się idealnie do ocieplania powierzchni łukowych. Stosuje się je głównie do ocieplania ścian systemu BSO.
    • Płyty z welonem szklanym — welon ten chroni materiał przed wilgocią, zabezpiecza go przed wywiewaniem z niego włókien i usztywnia go. Stosowane przede wszystkim do ścian trójwarstwowych i ociepleń metodą lekko suchą.
    • Maty i filce — wykazują większą sprężystość i miękkość niż płyty. Sprawdzają się przy ocieplaniu stropodachów wentylowanych, ścian szkieletowych i poddaszy, a także wygłuszaniu ścian działowych, drewnianych stropów i sufitów podwieszanych.
    • Granulat — produkowany z myślą o uszczelnianiu nadmuchowym i nadaje się idealnie do ocieplania miejsc trudnodostępnych.

    Dobrą ofertę materiałów izolacyjnych wysokotemperaturowych możesz znaleźć tutaj: https://www.vitcas.pl/izolacje-wysokotemperaturowe

    Alternatywne

    Wymienione wyżej włókno mineralne i styropian to oczywiście nie wszystkie materiały, z których wytwarza się ocieplenia. Na rynku można znaleźć także nowocześniejsze tworzywa, a nawet surowce pochodzenia organicznego. Oto kilka z nich:

    • Perlit — ma formę suchej zasypki. Wykorzystuje się go przede wszystkim do produkcji ciepłochronnych zapraw tynkarskich i murarskich. Wykazuje dużą trwałość, odporność na wilgoć i mróz. Trzeba jednak pamiętać, aby nie mieszać go zbyt długo w betoniarce, gdyż jest stosunkowo kruchy i może ulec rozdrobnieniu.
    • Keramzyt — są to wypalane z gliny, porowate i twarde kulki. Po impregnacji wykorzystuje się je do ocieplania podłóg na gruncie. Trwałość tego keramzytu jest porównywalna z ceramicznymi materiałami, nie stanowi on też pożywki dla pleśni i grzybów. Wykonuje się z niego zazwyczaj uszczelnienia w formie zasypki o grubości warstwy ok. 15 cm.
    • Pollytag — granulat powstały ze spiekania miału węglowego, bentonitu i lotnych popiołów. Wykorzystywany w ciepłych zaprawach na podłogi i ściany. Wymaga dość grubych warstw, np. dla podłogi na gruncie będzie to nawet 40 cm.
    • Włókna kokosowe — służą do tworzenia podkładów pod wylewki lub wypełnień pustek między legarami podniesionych podłóg. Płyty i maty kokosowe cechuje dobra szczelność termiczna. Choć są palne, nie przenoszą płomienia dalej. Podatność na ogień można zmniejszyć, stosując specjalną impregnację.
    • Włókna drzewne — materiały wykonane z tego surowca dobra szczelność cieplna. Bardzo skutecznie tłumią także dźwięki i to zarówno uderzeniowe, jak i powietrzne. W postaci luźnych włókien wykonuje się z nich wdmuchiwane uszczelnienia między elementami konstrukcyjnymi ścian lub dachów oraz trudno dostępnych miejsc. Najczęściej jednak stosuje się ocieplenia z płyt, które są odporne na środki chemiczne jak np. silikon. Poza tym można zaimpregnować przed wilgocią, co czyni z nich dobry materiał na ocieplenie dachów i ścian stropów. Dodatkowo produkuje się z nich także maty, przy których użyciu można wykonać ocieplenie poddasza przy zachowaniu widoczności krokwi. Stosuje się je także w budownictwie szkieletowym.
    • Włókna celulozowe — używa się ich głównie do ociepleń trudno dostępnych przestrzeni, gdzie niemożliwe jest poprawne ułożenie tradycyjnych materiałów — wdmuchuje się je z użyciem specjalnej maszyny. Można nimi z powodzeniem ocieplać ściany. Dostępne na rynku materiały tego typu są odpowiednio zaimpregnowane przed szkodnikami, ogniem, grzybami i gniciem. Są trwałe, a potraktowane ogniem nie płoną, lecz ulegają zwęgleniu, nie wydzielając przy tym trujących substancji. Wypełnienia te dobrze tłumią dźwięk i umożliwiają wymianę gazową. Dzięki temu nie zatrzymują nadmiaru wilgoci i nie wymagają stosowania paroizolacji.
    • Włókna konopi — produkowane z nich maty wykazują dużą sprężystość, dzięki czemu można je w prosty sposób montować między elementy konstrukcyjne na wcisk bez dodatkowego mocowania. Produkuje się z nich także lekkie i sprężyste płyty z dodatkiem paździerzy, które można układać na poszyciu i mocować wkrętami. Umożliwia to ocieplenie użytkowego poddasza z zachowaniem widoczności krokwi. Cechują się dobrą szczelnością cieplną.
    • Wełna owcza — można ją kupić w belach lub jako sznury do uszczelniania drzwi i okien. Służące do ocieplania podłóg maty z tego surowca mogą mieć papierowe laminowania. Wykazuje podobne do wełny mineralnej właściwości termoizolacyjne i układa się podobnie do niej. Dzięki jej sprężystości można nią bardzo łatwo wypełnić uszczelnianą przestrzeń. Ocieplenie z niej wykonane jest trwałe, a w przypadku zawilgocenia można je wysuszyć i ponownie zastosować.
    • Szkło spienione — wodoszczelne i niepalne, cechujące się dobrą wytrzymałością na ściskanie. Jest odporne na grzyby, pleśnie i gryzonie. Pod względem odporności chemicznej jest podobne do zwykłego szkła. Ocieplenie z płyt z niego wykonanych robi się stosunkowo łatwo — da się je przyklejać preparatami bitumicznymi.

    Główne parametry materiałów izolacyjnych

    Wyróżnia się trzy podstawowe parametry:

    Współczynnik przewodzenia ciepła λ — określa, czy dany materiał cechują dobre właściwości termoizolacyjne. Im mniejsza jest jego wartość, tym słabiej przewodzone jest ciepło i lepsza szczelność cieplna materiału. Wyrażany jest w W/(mK). Najskuteczniej izolują materiały o współczynniku około 0,03 W/(mK).

    Opór termiczny R — wyraża izolacyjność względem grubości materiału. Jest tym wyższy, im większa jest szczelność cieplna danego materiału. Oblicza się go, dzieląc grubość wyrobu podaną w metrach przez współczynnik przewodzenia ciepła. Jednostką jest tutaj (m²•K)/W.

    Współczynnik przenikania ciepła U — wyraża ilość ciepła przenikającą przez konkretną przegrodę w ciągu jednej sekundy przy różnicy temperatur po obu jej stronach równej 1°C. Podaje się go w W/(m²•K). Szczelność cieplna danej przegrody jest tym gorsza, im wyższa jest wartość współczynnika.

    Podsumowanie

    Mnogość dostępnych na rynku materiałów izolacyjnych sprawia, że wybór odpowiedniego dla naszych potrzeb może być dość kłopotliwy. Warto więc się dobrze zastanowić i zasięgnąć rady fachowców.

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *